Pagina's

vrijdag 11 juli 2014

Teleurstelling

Oke, het is voor mij nog even 10 juli. Vandaag was eigenlijk best een teleurstelling. Ik denk dat ik de lat iets minder hoog moet leggen, en gewoon niets meer moet verwachten. Maar iets verwachten gaat haast onbewust, en niets verwachten ervaar ik als pessimistisch. Ik had me best wel verheugd om R. te zien, na ons (oke dit wordt haast zielig) korte online gesprekje, maar vandaag had ik weer geen gesprek. De enige woorden die we wisselden waren vanochtend bij de wiskunde herkansing: 'Rose, heb jij nou ook al een toets?'  'Nee, die komt volgens mij zo.' Als ik dit zo terug lees begin ik wel erg sneu te klinken. Sjonge, jonge is dit nou het hoogtepunt? Het is gewoon zo dat R. mij wel vroeger, als in zes jaar terug, leuk vond. Hij vroeg me voor de klas met een gedicht, maar ik antwoordde nee. Omdat ik gewoon niet goed bij mijn hoofd ben. En nu haal ik me telkens in mijn hoofd dat hij mij misschien ook nog een beetje leuk vindt, omdat ik het idee heb dat hij ook zenuwachtig van mij wordt, en hij af en toe naar me glimlacht. Maar nu wordt ik toch wel een beetje bang dat deze show zich alleen in mijn eigen hoofd afspeelt, en dat ik het me allemaal verbeeld. Ik heb tenslotte amper ervaring.. Ook vanmiddag met de barbecue van ons jaar voel ik me zo alleenig. Ik heb het gevoel alsof ik er niet helemaal bij hoor, alsof ik niet honderd procent mezelf kan zijn. En ja, ik weet dat ik daar gisteren een heel stuk over geschreven heb. Maar het is lastig om dit allemaal in praktijk te brengen. Daarnaast groeit bij mij de angst, dat langzaamaan iedereen iemand vind, en ik maar alleen blijf. Kijk maar eens naar mijn vriendinnengroepje, iedereen heeft haast een relatie gehad, maar ik ben de enige die de afgelopen vijf jaar amper wat met jongens te maken heeft gehad. Ik heb het gevoel dat ik nooit iemand zal vinden, en van dat gevoel wordt ik best verdrietig. Deze avond kwamen J. en S. H. bij mij een film kijken. Gewoon spontaan lekker naar een feel-good Disney film. S.H ging weg, en uiteindelijk bleef ik met J. praten tot kwart over 1. We hadden het een beetje over de toekomst, en fantaseerden over hoe iedereen van de middelbare zou eindigen, en met wie. En J. zei dat ze bij mij amper kon voorstellen hoe mijn toekomstig partner eruit zou komen te zien. Omdat ik zo sterk en onafhankelijk ben. Hmm.. daar wordt ik nou niet echt vrolijk van. Als ik zo overkom, betekent het niet dat ik niet iemand nodig heb. Ik heb best wel behoefte aan iemand in mijn leven waarmee ik heel veel kan delen, en waaraan ik liefde kan geven en ontvangen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen