Pagina's

woensdag 9 juli 2014

Kwetsbaarheid

Toevallig gisteravond las ik een artikel in de flow over bezield leven, oftewel leven met hart en ziel! Oprecht leven. Volgens dit artikel bleek dat bezield leven niet bestond uit hard werken, je aan de regels houden, doorgaan tot iets perfect is en voortdurend jezelf verbeteren. Je kunt nog meer van je leven genieten als je van jezelf houdt, en je imperfecties accepteert. Amen :)  Je zachte en kwetsbare kanten volledig aanvaarden. Wat ik zelf nogal merk dat ik continue probeer mezelf te verbeteren, en met wat als doel eigenlijk? Perfectie is niet alleen onhaalbaar, het bestaat niet. Dus kan ik maar net zo goed al mijn mindere kanten omarmen, ook al zou ik die liever niet aan de buitenwereld willen laten zien. Het is deel van wie ik ben, en iedereen heeft imperfecties. In artikel werd ook nog een onderscheid gemaakt in jezelf verbeteren: 'Gezond streven is gericht op jezelf: Hoe kan ik verbeteren. Perfectionisme is gefocust op anderen: Wat zullen zij denken?' Perfectionisme weerhoudt je ervan om je echte zelf te laten zien. Om perfectionisme te overwinnen, moet je je openstellen voor normale ervaringen en emoties als schaamte, oordeel en schuld, je kwetsbare kanten laten zien en zelfcompassie oefenen. Dat is gewoon hoe het leven is, en you better accept it. Makkelijk gezegd dan gedaan, want kwetsbaarheid betekent onzekerheid en risico's nemen. Het is de basis voor angst, verdriet en teleurstelling..Maar ook van liefde en echte verbondenheid. Dus als je je afsluit voor kwetsbaarheid, sluit je je ook af van ervaringen die doel en betekenis geven aan je leven. Neem bijvoorbeeld hoe ik me gedraag binnen mijn gezin, en dichte familie zoals nichtjes en neefjes. Bij hen weet ik dat het een veilige omgeving is waar ik 100 procent mezelf kan zijn. Ik verberg mijn minderheden niet omdat ik weet dat ze altijd van me zullen houden (en daarnaast zijn we natuurlijk familie, wat ons contact onbreekbaar maakt :). Maar zelfs met het laten zien van deze imperfecties, accepteren en waarderen ze mij nog steeds. Dus waarom kan ik niet ook zo zijn rondom mijn eigen vrienden en binnen school? Omdat ik misschien bang ben dat ik er niet echt bij hoor? Is dat de onderliggende gedachte? Moet ik het anderen naar hun zin maken om ervoor te zorgen dat ze mij aardig vinden? Nu ken ik mijn vriendinnen al zo'n 4 jaar, en nog kennen ze mijn mindere kanten amper. Het is lastig om dit perfectionisme los te laten, ook al probeer ik het. Angst is nog steeds aanwezig, maargoed, zoals geleerd van het artikel kan kwetsbaarheid je meer geven. En daarnaast als ik me niet meer open stel, denk ik dat ik altijd dit gevoel van niet begrepen worden blijf houden. En ik wil niet dat dat leidt tot eenzaamheid binnen school, want zo voelt het soms.

Nou wil ik niet gaan zwelgen in zelf medelijden ofzo, want ik heb mijn leven zelf in de hand. Als ik verandering wil, moet ik zelf het roer omgooien.

En nu door met leren voor wiskunde, want het is verdorie al tien voor 1, en ik heb niet eens 1 opdracht gemaakt. Morgen is die herkansing :o

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen