Pagina's

maandag 14 juli 2014

Het gesprek

Vandaag nog met J. en A. gezellig op een grasveldje gelegen. Altijd gezellig met hun gezelschap en dan voel ik me gelijk een stuk minder eenzaam. Maar toen werd ik plotseling gebeld dat ik was ingeroosterd voor werk! Ai, had ik niet op gerekend. Dus ik heb net een hele pizza naar binnen gewerkt toen ik thuis kwam. Ik had zulke honger.

En o god daar hadden we het weer hoor. Het gesprek. Altijd weer een genânte ervaring als je zo met je moeder aan de eettafel zit. Dat je voorzichtig moet zijn, en dat je de baas bent over je eigen lijf en blablabla. Nou ik ben nog niet eens bij de zoen-fase belandt, dus voor het zover is dat er wat gebeurd, zal nog wel even duren. En er is niemand die in mij geïnteresseerd is :(


zondag 13 juli 2014

Familie vreugde

Jeetje wat ben ik moe van deze lange dag zeg! Mijn wekker stond al om half zeven, om die taarten af te maken en om half acht naar het werk te fietsen. Van acht tot vier uur is best wel pittig achter de kassa zeg. En dan snel naar huis racen omdat de mensen al kwamen om vier uur. Snel nog even douchen om een béétje fris voor de dag te komen. Het is altijd gezellig als de familie er is. Met de nichtjes en neefjes kan ik het supergoed vinden, en ik heb het gevoel dat ik bij hen (onbewust misschien) meer mezelf kan zijn dan bij anderen. Het is allemaal zo ongedwongen en zonder druk. We kennen elkaar gewoon als onszelf, en eigenlijk is dit precies hoe ik was als jonger kind. Met het buiten spelen bijvoorbeeld had ik geen enkele angst om mindere kanten van mezelf te laten zien. Sterker nog, ik was er nooit mee bezig. Het enige wat mij bezig hield, was wat ik op dat moment aan het doen was. In het moment leven is echt iets waar ik naar streef. Iets waar ik vroeger nooit bewust van was, maar nu misschien iets teveel. Het geeft zoveel vreugde dat ongedwongene. Bij mijn familie voel ik me altijd prettig. In ieder geval fijn dat ik zo'n basis heb. Dat andere komt nog wel.

Ik heb eventjes weer wat inkomsten die kunnen bijdragen aan mijn reis naar Taizé :) En misschien is het ook weer tijd om te gaan shoppen; ik heb zoveel cadeaubonnen gekregen! Dat ik voor het laatst gewinkeld heb is alweer een half jaar terug. Ik ben gewoon lekker zuinig aan het doen, en ik wil mijn ouders ook niet belasten door te vragen nieuwe kleren. Volgend jaar gaan we namelijk een verre reis maken naar Bali! Iets wat ik nooit verwacht had, maar nu kan het opeens. En mijn moeder wil maar niet loslaten hoe ze het nou rond heeft gekregen. Dus voor de zekerheid ga ik maar niet om teveel uitgaven vragen, want voor die reis wil ik best nog wel even in mijn oude kleren rondlopen. Maar met deze cadeaubonnen kan het niet anders dan een dagje Utrecht te doen :)

vrijdag 11 juli 2014

Lege dagen

Meestal spring ik een gat in de lucht als ik eindelijk eens een vrije dag heb. Dan heb altijd honderdduizend dingen op mijn lijstje staan die ik graag wil doen. Maar gek genoeg krijg ik in de vakantie (wanneer ik écht verlost ben van school) altijd een beetje het gevoel van doelloosheid. Dus wat ga ik doen om een einde te maken aan dit 'lege' gevoel? Ik denk dat elke dag op tijd opstaan al een goed begin is. En dan een plan maken met een dagindeling. Deze vakantie wil ik naar plekken doen, en veel afspreken. Dingen doen waar ik dus normaal gesproken nooit tijd voor heb. Misschien moet ik gewoon een lijstje maken met alvast de grote richtlijnen van mijn vakantie..

In ieder geval heb ik vandaag de Bonus features van die Disney film van gisteravond bekeken. Altijd leuk natuurlijk :) En ik heb twee taarten gebakken, want morgen vier ik mijn verjaardag! Mijn eigen recept is altijd een appeltaartmix als bodem, vervolgens banketbakkersroom erboven op, en als topping deze keer aardbeien. 's Avonds ook nog een beetje gewerkt, en morgenochtend moet ik weer om 8 uur beginnen. Beetje vervelend dat het dan tot 4 uur 's middags is, want dat is precies wanneer de gasten komen. Maargoed, dat was het beste aanbod wat ik kreeg om te ruilen. Ik heb zin om nu nog een film in bed te kijken, maar ik weet zeker dat ik daar morgenochtend spijt van ga krijgen. Hmm.. dilemma :)

Teleurstelling

Oke, het is voor mij nog even 10 juli. Vandaag was eigenlijk best een teleurstelling. Ik denk dat ik de lat iets minder hoog moet leggen, en gewoon niets meer moet verwachten. Maar iets verwachten gaat haast onbewust, en niets verwachten ervaar ik als pessimistisch. Ik had me best wel verheugd om R. te zien, na ons (oke dit wordt haast zielig) korte online gesprekje, maar vandaag had ik weer geen gesprek. De enige woorden die we wisselden waren vanochtend bij de wiskunde herkansing: 'Rose, heb jij nou ook al een toets?'  'Nee, die komt volgens mij zo.' Als ik dit zo terug lees begin ik wel erg sneu te klinken. Sjonge, jonge is dit nou het hoogtepunt? Het is gewoon zo dat R. mij wel vroeger, als in zes jaar terug, leuk vond. Hij vroeg me voor de klas met een gedicht, maar ik antwoordde nee. Omdat ik gewoon niet goed bij mijn hoofd ben. En nu haal ik me telkens in mijn hoofd dat hij mij misschien ook nog een beetje leuk vindt, omdat ik het idee heb dat hij ook zenuwachtig van mij wordt, en hij af en toe naar me glimlacht. Maar nu wordt ik toch wel een beetje bang dat deze show zich alleen in mijn eigen hoofd afspeelt, en dat ik het me allemaal verbeeld. Ik heb tenslotte amper ervaring.. Ook vanmiddag met de barbecue van ons jaar voel ik me zo alleenig. Ik heb het gevoel alsof ik er niet helemaal bij hoor, alsof ik niet honderd procent mezelf kan zijn. En ja, ik weet dat ik daar gisteren een heel stuk over geschreven heb. Maar het is lastig om dit allemaal in praktijk te brengen. Daarnaast groeit bij mij de angst, dat langzaamaan iedereen iemand vind, en ik maar alleen blijf. Kijk maar eens naar mijn vriendinnengroepje, iedereen heeft haast een relatie gehad, maar ik ben de enige die de afgelopen vijf jaar amper wat met jongens te maken heeft gehad. Ik heb het gevoel dat ik nooit iemand zal vinden, en van dat gevoel wordt ik best verdrietig. Deze avond kwamen J. en S. H. bij mij een film kijken. Gewoon spontaan lekker naar een feel-good Disney film. S.H ging weg, en uiteindelijk bleef ik met J. praten tot kwart over 1. We hadden het een beetje over de toekomst, en fantaseerden over hoe iedereen van de middelbare zou eindigen, en met wie. En J. zei dat ze bij mij amper kon voorstellen hoe mijn toekomstig partner eruit zou komen te zien. Omdat ik zo sterk en onafhankelijk ben. Hmm.. daar wordt ik nou niet echt vrolijk van. Als ik zo overkom, betekent het niet dat ik niet iemand nodig heb. Ik heb best wel behoefte aan iemand in mijn leven waarmee ik heel veel kan delen, en waaraan ik liefde kan geven en ontvangen.

woensdag 9 juli 2014

Kwetsbaarheid

Toevallig gisteravond las ik een artikel in de flow over bezield leven, oftewel leven met hart en ziel! Oprecht leven. Volgens dit artikel bleek dat bezield leven niet bestond uit hard werken, je aan de regels houden, doorgaan tot iets perfect is en voortdurend jezelf verbeteren. Je kunt nog meer van je leven genieten als je van jezelf houdt, en je imperfecties accepteert. Amen :)  Je zachte en kwetsbare kanten volledig aanvaarden. Wat ik zelf nogal merk dat ik continue probeer mezelf te verbeteren, en met wat als doel eigenlijk? Perfectie is niet alleen onhaalbaar, het bestaat niet. Dus kan ik maar net zo goed al mijn mindere kanten omarmen, ook al zou ik die liever niet aan de buitenwereld willen laten zien. Het is deel van wie ik ben, en iedereen heeft imperfecties. In artikel werd ook nog een onderscheid gemaakt in jezelf verbeteren: 'Gezond streven is gericht op jezelf: Hoe kan ik verbeteren. Perfectionisme is gefocust op anderen: Wat zullen zij denken?' Perfectionisme weerhoudt je ervan om je echte zelf te laten zien. Om perfectionisme te overwinnen, moet je je openstellen voor normale ervaringen en emoties als schaamte, oordeel en schuld, je kwetsbare kanten laten zien en zelfcompassie oefenen. Dat is gewoon hoe het leven is, en you better accept it. Makkelijk gezegd dan gedaan, want kwetsbaarheid betekent onzekerheid en risico's nemen. Het is de basis voor angst, verdriet en teleurstelling..Maar ook van liefde en echte verbondenheid. Dus als je je afsluit voor kwetsbaarheid, sluit je je ook af van ervaringen die doel en betekenis geven aan je leven. Neem bijvoorbeeld hoe ik me gedraag binnen mijn gezin, en dichte familie zoals nichtjes en neefjes. Bij hen weet ik dat het een veilige omgeving is waar ik 100 procent mezelf kan zijn. Ik verberg mijn minderheden niet omdat ik weet dat ze altijd van me zullen houden (en daarnaast zijn we natuurlijk familie, wat ons contact onbreekbaar maakt :). Maar zelfs met het laten zien van deze imperfecties, accepteren en waarderen ze mij nog steeds. Dus waarom kan ik niet ook zo zijn rondom mijn eigen vrienden en binnen school? Omdat ik misschien bang ben dat ik er niet echt bij hoor? Is dat de onderliggende gedachte? Moet ik het anderen naar hun zin maken om ervoor te zorgen dat ze mij aardig vinden? Nu ken ik mijn vriendinnen al zo'n 4 jaar, en nog kennen ze mijn mindere kanten amper. Het is lastig om dit perfectionisme los te laten, ook al probeer ik het. Angst is nog steeds aanwezig, maargoed, zoals geleerd van het artikel kan kwetsbaarheid je meer geven. En daarnaast als ik me niet meer open stel, denk ik dat ik altijd dit gevoel van niet begrepen worden blijf houden. En ik wil niet dat dat leidt tot eenzaamheid binnen school, want zo voelt het soms.

Nou wil ik niet gaan zwelgen in zelf medelijden ofzo, want ik heb mijn leven zelf in de hand. Als ik verandering wil, moet ik zelf het roer omgooien.

En nu door met leren voor wiskunde, want het is verdorie al tien voor 1, en ik heb niet eens 1 opdracht gemaakt. Morgen is die herkansing :o

dinsdag 8 juli 2014

Gereageerd

Phew.. Nou ik heb dus net 'interactie' gehad met R. Online dan, maargoed het is wat. Ik moet wat moediger worden, en wat meer durven. Angst neemt nog teveel controle over me. Als je er over nadenkt, is angst alleen een reactie binnen je hersenen. Het is alleen maar tussen je oren dus. Kracht en moed zijn twee dingen waar ik naar moet streven. Niet alleen bij R. , maar in het algemeen moet ik wat tougher worden. Ik moet zelf de controle over mijn leven nemen, en invloed uitoefenen over datgene waar ik invloed op heb. Zo, dat klinkt haast als levo met het 'cruciale onderscheid' :). Over levo gesproken, ik ga uiteindelijk toch mee naar Taizé! Weer een supergroot pluspunt voor komende zomer. Ik moet er zelf wat van maken met al deze vrijheid, dus neem ik het er maar volop van!

Dus

Eindelijk is toetsweek voorbij. Ik ben over en kan weer een beetje ademhalen volgens mij. Toch heb ik het gevoel dat ik nog achter allerlei dingen aan moet. Nu ik werk bij de Albert Heijn wordt ik de hele tijd ingepland op onhandige dagen, en daar moet ik weer allerlei dingen voor regelen. Een beetje vervelend, maar kennelijk hoort dat er nou eenmaal bij. Gisteren hebben we met sportdag gebeachvolleybalt. Dat was eigenlijk nog best wel leuk, zo in de zon met vriendinnen. Daarna ben ik nog met J. naar het strandje geweest, omdat het zulk mooi weer was. Ik wist eigenlijk wel dat R. er ook zou zijn, waardoor ik me stiekem wel iets meer verheugde op het strandmiddagje. Maar goed, zoals altijd bleef het bij een afstandje, waarbij we toch nooit met elkaar praten. Toch maakt mijn maag, heel cliché, altijd even een sprongetje bij het zien van hem. Nog meer vriendinnen kwamen J. en mij vergezellen, en 's avonds hebben we, totaal onverwachts voor mij, gezellig pannenkoeken gebakken. Net heb ik eventjes op school mijn toetsen doorgekeken, waar wat pijnlijke onvoldoendes tussen zitten, maargoed ik ben over dus ik moet gewoon blij zijn. Hopelijk met mijn herkansing deze donderdag kan ik nog wat goedmaken. Ik heb net trouwens met een bonzend hart R. een berichtje gestuurd of hij iets wil sturen over wiskunde. Als ik hem zie, val ik gelijk helemaal stil en kan ik geen woord meer uit mijn keel persen. Maar ik had net een quote gelezen over dat angst je tegenhoudt van alles dat je wilt bereiken. Dus ik dacht, hoppa gewoon doen. En als ik er nu zo over nadenk heb ik nooit echt contact met hem gemaakt, maar hopelijk reageert hij. En anders heb ik me die blikken helaas ingebeeld.